کودکی ِ من بوی بیلچ (داروی ظهور فیلمو عکس) و هیپو (داروی ثبوت ِ فیلمو عکس) میدهد….

سالها پیش خانه ی پدری پر بود از صداهای کودکانه و سایه ی بلند و آرام که از تابشِ نورِ طلایی خورشید به درختانِ صبور و پیرِ حیاط  زاده میشد . همان سالها کودکیِ من شکل گرفت با رنگ و بو و مزه آشنا شدم . همه آن سالها بوی خانه ی ما وقت های حضورِ پدر بوی بلیچ بود و هیپو ؛ تمام وقت هایی که پدر به خانه می آمد نوازشمان میکرد با ما غذا میخورد و میخوابید بوی نابِ این ماده ی اعجاب انگیز در خانمان بود . وقتهایی که با پدر سرِ کارش میرفتم این بود و این مزه ی گس پیشتر میشد ، حتی لحظه های جادو کردن پدر:
- نیگا کن الان تا صد بشمار میبینی آقاهه ظاهر میشه تو صفحه ی سفید !
- یک ..دو..سه ..چهار……صد! وای بابا این کیه این وسط ظاهر شده چطوری اینطوری میشه چطوری اینکارو کردی ؟ بابا بابا بابا….
- سکوت ؛ لبخند !
زمانی بزرگتر شدم تمام جادو های پدر را از دستش خواندم برایم از جادو گری رسید به  شغل ! اما حالا دیگر نه هیپو هست نه بیلیچ نه هیدورکینون هست نه آگراند و با این حساب جادویی هم در کار نیست .
عکاسی این روزها دیگر جادو نیست دیگر جذاب نیست حتی برای کسی که کودکی اش بوی بیلیچ و هیپو میدهد. حتی برای پدر هم دلچسب نیست ، ابزارهایش دور افتادند نه دارویی نه ظهروی نه تاریکخانه ای و دیگر آن روحِ هنرش درش  نهفته نیست به همین سبب اینروزها پیشه ی هردوی ما تنها پیشه و حرفه ی ما عکاسی ست نه هنر و ذوق و علاقمان !

پ ن : به بهانه ی تولدم یادِ دورانِ کودکی کردم و خاطرات خوبش که دیگر نیست….